پیا

تقدیم به پدرم و همه پیایل نیک روزگار

پیا او که چی  مه   دیاره                  صفای  دلس  آسمون  بهارهپیاهه  

زنه  برج  غیرت ز تیگ  بلندس                 زلال کلامس منی چشمه ساره

نشون پیایل  به شال و کله  نید                   بزرگی  و مردی  ز دیر آشکاره

کسی که نسهده دلس وا توه درد                 خور از غم و درد مردم چه داره

تو اشنیدیه  مرد  بی  درد  هرگز !               دل بی  غم  و  درد برد  مزاره

کر  لیش  وار  بهوسه   بلا  کرد                 کر  خو  ستینی  ز  ایل و توار

ز  تیر  زمونه   نداره  امون  کس                 ایر رستمه یا یل اسفند یاره

به شو دل نبندم که شو دل سیاهه                  دلم   عاشق   افتو  آشکاره

خو شه غیرت و عشق و شورجوونی         جوونی  گل  سهر باغ   بهار

بگ خواجه سی او  پایل که رهدن               نم نیکوسون تا ابد مندگاره

بهومه به بیت و غزل کردمه یاد                  که او هم پیاهه و هم سر دیاره

شعر از : ایرج خواجوی